پیام‌های تفسیر نور

1- مالکيّت مطلق خداوند، دليل توحيد وعزّت کامل اوست. إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً ... إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ‌ «1». در آيه ديگر مى‌خوانيم: «کَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ» مجادله، 21. جلد 3 - صفحه 597 2- همه مِلک خدايند، چگونه مملوک را شريکِ مالک قرار مى‌دهيد؟ «لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ» 3- در آسمان‌ها موجودات عاقلى هستند. ( «مَنْ»، موجود داراى شعور است) 4- مشرکان منطق و پايگاه علمى ندارند. «إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ» 5- مشرکان از خيالات و اوهام خود پيروى مى‌کنند، نه از شرکاى الهى، چون خداوند شريک ندارد. پس آنان دروغ مى‌گويند. «إِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ»