1- خداوند، به انسان شخصيّت مىبخشد ومقام انسان را تا جايى بالا مىبرد که مىفرمايد: تو ياد من باش، تا من هم ياد تو باشم. «فَاذْکُرُونِي أَذْکُرْکُمْ»
2- ذکر خدا و نعمتهاى او، زمينهى شکر و سپاس است. چنانکه غفلت از ياد خدا، مايهى کفران است. «فَاذْکُرُونِي، اشْکُرُوا لِي وَ لا تَکْفُرُونِ»