«مَتاعٌ» و «متعه»، به بهره‌گيرى کوتاه مدّت گفته مى‌شود. از آنجا که بهره‌ورى انسان از دنيا و نعمت‌هاى آن کوتاه است، لذا قرآن در مورد امور دنيوى تعبير «متاع» را به کار برده است.
سؤال: اگر افترازنندگان رستگار نمى‌شوند، پس چرا در زندگى مادّى آنان را در رفاه بيشترى مى‌بينيم؟
پاسخ: اين رفاه و کاميابى موقّت است، «مَتاعٌ فِي الدُّنْيا» ولى کيفر اصلى آنان در آخرت و زمانى است که به سوى او بازگردند.