1- آنان که افرادى را به اميد شفاعت، فرزند خدا مىدانند، به هدفشان نمىرسند.
قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً ... لا يُفْلِحُونَ
2- کاميابى موقّت اگر عذاب دائمى در پى داشته باشد، بىارزش است. «مَتاعٌ فِي الدُّنْيا، نُذِيقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدِيدَ»
3- لذّتهاى دنيا زودگذر است. «مَتاعٌ فِي الدُّنْيا»
4- ياد معاد، از عوامل بازدارنده از انحراف وگناه است. «إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ»
5- دروغ بستن به خداوند با انواع بدعتها، تحريفها، تفسير به رأىها و فرزند قراردادن براى او، کفر است. «بِما کانُوا يَکْفُرُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج3، ص: 600