تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا إِنَّ هذا لَسِحْرٌ مُبِينٌ (76)
بعد از آن شمه‌اى از گزارشات موسى عليه السّلام و فرعون را بيان فرمايد:
فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا: پس چون آمد فرعون و قومش را حق از جانب ما، يعنى امر به ايمان موسى عليه السّلام و کتاب و آيات و بينات که خداى تعالى به موسى عليه السّلام عطا فرموده بود از عصا و يد بيضا و غيره که تمام، خارق عادت، و ثابت مى‌نمود حقانيت را، چون مشاهده و دفعى هم بر آن نداشتند، چاره نديدند الا آنکه: قالُوا إِنَّ هذا لَسِحْرٌ مُبِينٌ: گفتند اين سحرى روشن و آشکار است.
در سحر، ابهام معجزه باشد بر وجه حيله و تدليس، لکن به جهاتى از هم ممتاز باشند:
1- معجزه حقيقت ثابته دارد به خلاف سحر، به عبارت اخرى معجزه بود است، و سحر نمود.
2- معجزه صدورش از مدعى نبوت است نزد خواستن آن، و سحر به اختيار ساحر باشد هر وقت بخواهد ظاهر کند.
3- معجزه خارق عادت است، اما سحر شعبده و نيرنگ است.
4- سحر با اسباب است که ساحر اعمال نمايد به خلاف معجزه که بدون اسباب محقق يابد.