اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
7
وَ لَئِن أَذَقناه‌ُ نَعماءَ بَعدَ ضَرّاءَ مَسَّته‌ُ لَيَقُولَن‌َّ ذَهَب‌َ السَّيِّئات‌ُ عَنِّي إِنَّه‌ُ لَفَرِح‌ٌ فَخُورٌ «10»
و هر آينه اگر باو عنايت کنيم و بچشانيم نعمتهاي خود را بعد از آنکه در شدت و گرفتاري و بليات و مضرات بوده توهّم ميکند که هيچ عيبي و نقصي در او نيست و فرحناک ميشود و افتخار ميکند.
بالجمله جامعه امروزه نوعا مثل کفار زمان نبي صلّي اللّه عليه و آله و سلّم نه نعمت را مستند بخدا ميدانند و نه بلاء و شدت را اگر نعمتي بآنها برسد خوش شانسي و خوش‌بختي ميدانند و موجب کبر و نخوت بر ديگران و فيس و افاده ميشود و در خود عجب و عظمت و خوبي مي‌بينند و اگر بلاء و مرض و فقر متوجه آنها شد مستند بطبيعت و مقتضاي وقت و عيب سايرين که آنها نگذاشتند و جلوگيري کردند بالاخره در خود عيبي نمي‌بيند باصطلاح احدي نميگويد دوغ من ترش است.
وَ لَئِن أَذَقناه‌ُ نَعماءَ بَعدَ ضَرّاءَ عکس آيه قبل که در نعمت بود ببلاء مبتلا شد و اينکه در بلاء بود نعمت باو عنايت شد او مأيوس ميشود و خدا را قادر بر دفع بلاء نميداند و اينکه متکبّر و فرحناک ميشود و عجب ميکند اينکه است حال طبيعت انسان، فقط يک دسته مؤمنين معتقد بخدا و رسول که تمام نعمتها و بلاها را موافق حکمت و صلاح ميدانند و مستند بحق ميدانند در بلا صبر ميکنند و در
جلد 11 - صفحه 17
نعمت شکر گذارند و اينها بسيار کمند وَ قَلِيل‌ٌ مِن عِبادِي‌َ الشَّکُورُ سبأ آيه 12 لذا ميفرمايد: