1- خداوند، صابران را غرق در رحمت خاصّ خود مىکند. «عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ»
2- تشويق صابران از طرف خداوند، به ما مىآموزد که بايد ايثارگران و صابران و مجاهدان، در جامعه از کرامت واحترام خاصّى برخوردار باشند. «عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ ...»
3- تشويق، از شئون ربوبيّت و لازمه تربيت است. «صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ»
4- هدايت صابران، قطعى و مسلّم است. با آنکه در قرآن، هدايت يافتن بسيارى از انسانها، تنها يک آرزو است؛ «لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ»* ولى در مورد صابران، هدايت آنان قطعى تلقّى شده است. «أُولئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ»
5- هدايت، مراحلى دارد. با اينکه گويندگانِ «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» مؤمنان و هدايتشدگان هستند، ولى مرحله بالاتر را بعد از صبر و دريافت صلوات و رحمت الهى کسب مىکنند. «أُولئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ»
«1». غاشيه، 4.
«2». توبه، 103.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 243