اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لا يَنفَعُکُم نُصحِي إِن أَرَدت‌ُ أَن أَنصَح‌َ لَکُم إِن کان‌َ اللّه‌ُ يُرِيدُ أَن يُغوِيَکُم هُوَ رَبُّکُم وَ إِلَيه‌ِ تُرجَعُون‌َ (34)
و نفع نمي‌بخشد شما را نصيحت من اگر بخواهم شما را نصيحت کنم اگر خداوند اراده فرموده که شما در ضلالت و غوايت و گمراهي باشيد او است پرودگار شما و بسوي او است بازگشت شما.
مکرر گفته‌ايم که فرق است بين اراده تکويني حق که هيچ امري در عالم واقع نميشود تا مادامي که مشيئت و اراده حق تعلق نگيرد و اينکه منافي با اختيار عبد نيست زيرا اراده باين نحو تعلق گرفته که فعل باختيار عبد صادر شود اگر اجبارا باشد اراده تعلق نگرفته از ايمان و کفر و عبادت و معصيت و اراده تشريعي بارسال رسل و انزال کتب و اقامه حجت بر تمام جن و انس که راه عذري بر احدي باقي نماند لذا ميفرمايد وَ لا يَنفَعُکُم نُصحِي چون قلوب شما سياه شده و قساوت گرفته و کبر و نخوت و هزار عيب ديگر مانع از قبولي نصايح من است و انتفاع شما از آن إِن أَرَدت‌ُ أَن أَنصَح‌َ لَکُم هر چه من بخواهم شما را نصيحت کنم نتيجه بدست
جلد 11 - صفحه 46
نميآورم إِن کان‌َ اللّه‌ُ يُرِيدُ باراده تکويني نظر بعدم قابليت شما از براي هدايت أَن يُغوِيَکُم که بهمان کفر و شرک و ضلالت که گرفتار بوديد بمانيد و هدايت نشويد هُوَ رَبُّکُم ميداند هر بنده حد قابليتش چه اندازه است کي استحقاق عذاب دارد و کي لياقت ثواب وَ إِلَيه‌ِ تُرجَعُون‌َ بازگشت همه شماها در محکمه عدل الهي است و در حق همه بعدل حکم ميشود.