1- در خطرات و مشکلات، موحّد به خدا و مشرک به کوه پناه مىبرد. تکيه به شرق، غرب، مال و مقام، شرک است. «سَآوِي إِلى جَبَلٍ»
2- اگر قهر خداوند فرا رسد، کوههاى مستحکم و استوار نمىتوانند در مقابل آب نرم و روان، سبب نجات باشند. «جَبَلٍ يَعْصِمُنِي مِنَ الْماءِ قالَ لا عاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ»
3- آب که مايهى حيات همهى جانداران است، به امر الهى مايهى هلاک وعذاب
«1». تفسير نورالثقلين.
جلد 4 - صفحه 63
مىشود. «لا عاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ»
4- حوادث طبيعى تصادف نيست، فرمان حکيمانهى خداوند است. «أَمْرِ اللَّهِ»
5- از قهر خدا تنها بايد به خدا پناه برد. «1» لا عاصِمَ الْيَوْمَ ... إِلَّا مَنْ رَحِمَ
6- نتيجهى «مَعَ الْکافِرِينَ» بودن، «مِنَ الْمُغْرَقِينَ» شدن است.
7- در کيفر الهى، روابط خانوادگى وخويشاوندى تأثيرى ندارد. پسرِ ناخلف پيامبر خدا در مقابل پدر غرق مىشود وپدر بايد تسليم باشد. «حالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَکانَ مِنَ الْمُغْرَقِينَ»
8- گرچه خداوند رحيم است، امّا حکيم نيز هست. گاهى از رحمت، سينهى مادر را قبل از تولّد فرزند پر از شير مىکند و گاهى از حکمت، فرزند را در برابر چشم پدر هلاک مىسازد. «مِنَ الْمُغْرَقِينَ»