تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا يا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَيِّنَةٍ وَ ما نَحْنُ بِتارِکِي آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِکَ وَ ما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِينَ (53)
خلاصه چون هود اين نصيحت را نمود:
«1» تفسير منهج الصادقين ج 4 ص 431.
جلد 6 - صفحه 86
قالُوا يا هُودُ ما جِئْتَنا بِبَيِّنَةٍ: در جواب گفتند: اى هود، نياوردى به ما حجتى که دلالت کند بر صحت دعوى تو و معجزهاى که مبين نمايد صدق تو را.
اين سخن را از فرط عناد و انکار گفتند، و حال آنکه معجزه و بينه را از هود ديده بودند. وَ ما نَحْنُ بِتارِکِي آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِکَ: و نيستيم ما ترککنندگان پرستش خدايان خود را از گفتار تو که گوئى: همين ذات احديت خداى را بپرستيد و ترک الهه خود نمائيد. حاصل آنکه ما به سبب قول تو از پرستيدن بتان دست برنداريم. وَ ما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِينَ: و نيستيم ما مر تو را ايمان آورندگان به آنچه مىگوئى. به اين کلام، هود را مأيوس نمودند از گرويدن.