تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنْ نَقُولُ إِلاَّ اعْتَراکَ بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِي‌ءٌ مِمَّا تُشْرِکُونَ (54)
إِنْ نَقُولُ إِلَّا اعْتَراکَ: نمى‌گوئيم ما در شأن تو مگر آنکه رسانيده‌اند بر تو بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ: بعضى از خدايان ما به بدى و رنجى و دردى؛ مراد ديوانگى است، يعنى چون تو بتان ما را مذمت و دشنام مى‌دهى، آنها تو را ديوانه ساخته‌اند و لذا اين سخنان که بر طريق عقل نيست از تو شنيده مى‌شود.
حضرت هود عليه السّلام در مقام جواب اظهار جلالت و اعتماد به حق را نمود در دعوت و تبرى از آنها و شرکاء: قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ: فرمود من گواه مى‌گيرم ذات احديت خداوند متعال را که شاهد حق و صدقى است. وَ اشْهَدُوا: و نيز شاهد و گواه باشيد شما. أَنِّي بَرِي‌ءٌ مِمَّا تُشْرِکُونَ: بدرستى که من بيزار هستم از آنچه شما شريک قرار داده‌ايد غير از خداوند متعال و در ستايش و پرستش حق آنها را شريک مى‌سازيد. حاصل آنکه اگر شما گمان مى‌کنيد الهه شما به سبب طعن من آنها را، مرا سياست کنند، آگاه باشيد من ترس و واهمه ندارم و
جلد 6 - صفحه 87
علنا بيزارى جويم از آنها به بصيرت و حقانيت، و شاهد گرفتن آنان با آنکه اهل شهادت نبودند بواسطه کفر و فسقشان، به جهت اقامه حجت است بر ايشان نه براى قيام حجت به آنان. و اين را از باب انذار و اعذار فرمود. بنا به قولى معنى آنکه: بدانيد چنانچه خداى تعالى مى‌داند، من برى هستم از شرکائى که قائليد.