تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا هُوداً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ نَجَّيْناهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ (58) وَ تِلْکَ عادٌ جَحَدُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ عَصَوْا رُسُلَهُ وَ اتَّبَعُوا أَمْرَ کُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ (59) وَ أُتْبِعُوا فِي هذِهِ الدُّنْيا لَعْنَةً وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَلا إِنَّ عاداً کَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِعادٍ قَوْمِ هُودٍ (60)
ترجمه
و چون آمد فرمان ما نجات داديم هود را و آنانکه ايمان آوردند با او برحمتى از خودمان و نجات داديم ايشانرا از عذاب سخت
و اين قبيله عاد انکار کردند آيتهاى پروردگارشان را و نافرمانى کردند پيغمبران او را و پيروى کردند فرمان
جلد 3 صفحه 92
هر گردن‌کش ستيزه کار را
و در پى آورده شدند در اين دنيا لعنت را و در روز قيامت آگاه باشيد همانا قبيله عاد کافر شدند بپروردگارشان آگاه باشيد که دورى از رحمت است براى قبيله عاد که قوم هودند.
تفسير
گفته شده است اهل نجات چهار هزار نفر بودند که مشمول رحمت شدند و بقيّه آنها بباد تند سرد که هفت شب و هشت روز بر آنها وزيد هلاک شدند و اينکه صيغه نجّينا تکرار شده براى بيان آنستکه اهل ايمان علاوه بر آنکه از عذاب دنيا نجات يافتند از عذاب شديد آخرت هم مأمون شدند و اشاره بآنکه اهل عصيان بهر دو عذاب گرفتار گشتند و اينکه کلمه رسل بصيغه جمع ذکر شده با آنکه بحسب ظاهر آنها معصيت امر حضرت هود را نمودند براى اشاره بآنستکه مخالفت با پيغمبر وقت مخالفت با تمام انبياء است چون همه آنها آمر بمعروف و ناهى از منکر و داعى بتوحيد و رادع از شرک و ناشر احکام الهى ميباشند و از پيش خود چيزى نياورده و مقصودى ندارند پس معصيت هر يک از ايشان معصيت همه است چنانچه متابعت رؤساء کفر و ضلال و عناد در هر زمانى متابعت تمام آنها است و محروميّت از رحمت الهى و لعن اهل ايمان پيرو و ملازم با آنها است در دنيا و آخرت و اين استحقاق را بعمل خودشان تهيّه نموده‌اند و تکرار کلمه الا و لفظ عاد براى تأکيد و تقرير امر و مزيد تنبيه و اعتبار از حال آنها است و تصريح بقوم هود براى امتياز اينها از قوم عاد ارم است که آنها هم معذّب بعذاب الهى شدند و شمّه‌اى از احوال اين قبيله و بيان استيصالشان در سوره اعراف گذشت و بعضى جمله اخيره را دعائيّه براى دلالت بر استحقاق آنها دانسته‌اند يعنى دورى از رحمت باد براى قبيله عاد که قوم هود بودند.
جلد 3 صفحه 93