اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَمّا جاءَ أَمرُنا نَجَّينا هُوداً وَ الَّذِين‌َ آمَنُوا مَعَه‌ُ بِرَحمَةٍ مِنّا وَ نَجَّيناهُم مِن عَذاب‌ٍ غَلِيظٍ (58)
و زماني که آمد امر ما بنزول عذاب نجات داديم ما هود و کساني که ايمان آورده بودند با او بسبب تفضل و رحمت از ما و نجات داديم آنها را از عذاب سخت وَ لَمّا جاءَ أَمرُنا امر يا بمعني تقدير است مثل وَ إِذا أَرَدنا أَن نُهلِک‌َ قَريَةً أَمَرنا مُترَفِيها فَفَسَقُوا فِيها اسري آيه 17، يا بمعني فعل است و جعل است مثل وَ ما أَمرُ السّاعَةِ إِلّا کَلَمح‌ِ البَصَرِ أَو هُوَ أَقرَب‌ُ نحل آيه 79، يا امر بباد است که بوزد بر آنها، يا امر بملائکه موکلين برياح است.
جلد 11 - صفحه 74
نَجَّينا هُوداً وَ الَّذِين‌َ آمَنُوا مَعَه‌ُ که از ميان قوم خارج شوند و گفتند آنها چهار هزار بودند و همين خروج آنها دليل است بر اينکه عذاب نازل ميشود امر اتفاقي نيست و خشم طبيعت که امروز در السنه بعضي متداول است بِرَحمَةٍ مِنّا که آنها را مورد رحمت خود قرار داديم.
وَ نَجَّيناهُم و آنها را نجات داديم مِن عَذاب‌ٍ غَلِيظٍ همان ريح صرصر است که ميفرمايد فَأَرسَلنا عَلَيهِم رِيحاً صَرصَراً فِي أَيّام‌ٍ نَحِسات‌ٍ فصلت آيه 15 إِنّا أَرسَلنا عَلَيهِم رِيحاً صَرصَراً فِي يَوم‌ِ نَحس‌ٍ مُستَمِرٍّ قمر آيه 19.