1- اديان آسمانى و رهبران الهى، نه با زور و تهديد و جهل، بلکه با بيّنه، معجزه و دليلهاى روشن، مردم را به خدا و توحيد دعوت مىکنند. «بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي»
2- مقام نبوّت، يک رحمت ويژهى الهى بر بندگان خاص است. «وَ آتانِي مِنْهُ رَحْمَةً»
3- پيامبران در صورت سهلانگارى در رسالت، گرفتار قهر الهى مىشوند. «فَمَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ»
با خيالِ خوشايند مردم وحمايت آنان، دست از خدا وراه او برنداريم که مردم منحرف، جز خسارت چيزى به ديگران نمىافزايند. «فَما تَزِيدُونَنِي غَيْرَ تَخْسِيرٍ»
5- مخالفت با حق، خسارت است. «تَخْسِيرٍ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 84