1- مبلّغ بايد خوشنام و خوش سابقه باشد. «مَرْجُوًّا»
2- تمجيد و ستايش منحرفان، ما را در دعوت به حقّ سست نسازد. «قَدْ کُنْتَ فِينا مَرْجُوًّا» (تعريف و تمجيد دشمنان، بىغرض نيست)
3- انبيا، خط شکنان عقايد خرافى هستند. «أَ تَنْهانا»
4- عقايد انسان نبايد تنها براساس رفتار نياکان باشد. «نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا»
5- فرهنگ انسانها در طول قرون متمادى، بهم پيوسته و آميخته شدهاند. «نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا»
6- مردم براحتى از عقايد و باورهاى نياکان خويش دست برنمىدارند. (توقّع
جلد 4 - صفحه 83
اصلاح فورى نبايد داشت) «إِنَّنا لَفِي شَکٍّ»
7- هر کلام و طرح تازهاى، براى عدّهاى از مردم مشکوک و مورد ترديد است.
«إِنَّنا لَفِي شَکٍّ»
8- اگر شک، مقدّمه و زمينهى تحقيق و ارشاد نباشد، بزرگترين عامل رکود و سقوط خواهد گرديد. شَکٍ ... مُرِيبٍ