تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ کُفَّارٌ أُولئِکَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ (161) چون حق تعالى بيان حال تائبين کتمان حق را فرمود، در عقب آن حال آنانکه بدون توبه از کفر و کتمان از دنيا بروند بيان فرمايد: إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا: بدرستى که آنانکه کافر شدند به خدا و پيغمبر و کتمان نمودند حق را، وَ ماتُوا وَ هُمْ کُفَّارٌ: و مردند در حالى که ايشان کافر بودند، أُولئِکَ عَلَيْهِمْ‌: آن جماعت برايشان است، لَعْنَةُ اللَّهِ‌: دورى رحمت خدا بعد از موت، وَ الْمَلائِکَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ‌: و لعنت ملائکه و مردمان تماما در حالتى که به هيئت اجتماع مجتمع باشند در لعن کردن. تنبيه: اسناد لعن به کفار در حال موت با آنکه در تمام حالات کفر ملعونند، به جهت آنست که تا دلالت کند بر آنکه لعن مشروط است به مردن در حال کفر، چه اگر ايمان آورند و بميرند، ملعون و معذب نباشند. و در لعن جميع مردمان با آنکه بعضى لعن کافر ننمايند مانند اولاد آنها چند وجه است: 1- مراد هر فردى از افراد آدميان لعن کفار نمايند، يا در دنيا يا در آخرت يا در هر دو. 2- مراد ناس مؤمنان باشند، چنانچه گفته شده ناس حقيقى مؤمنان هستند. 3- هيچکس امتناع نکند از لعن ظالمان، و کفار داخلند در ظالمان، زيرا ظالم به نفس خود هستند به سبب کفر.