تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِلاَّ الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا فَأُولئِکَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ (160)
بعد از آن استثناء آيه شريفه قبل را فرمايد:
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا: مگر آنانکه برگشتند و توبه نمودند از کتمان به اظهار، وَ أَصْلَحُوا: و به صلاح آورند کارهاى فاسد خود را از تحريف و غير آن به تدارک، يا اصلاح کنند سرائر و نيات خود را، وَ بَيَّنُوا: و بيان کردند آنچه حق تعالى بيان فرموده در کتاب خود و آشکار نمودند آنچه حق و صدق مى‌باشد. بنابراين به شروط سه گانه، فَأُولئِکَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ: پس آن جماعت به سبب توبه و اصلاح و تبيين، بازگشت فرمايم برايشان به قبول
«1» سفينة البحار، جلد اوّل، صفحه 63، بنقل از بحار الانوار.
«2» تفسير برهان، جلد اوّل، صفحه 171، حديث 5.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 302
توبه و مغفرت و از عذاب به رحمت. وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ: و منم بسيار بسيار قبول کننده و پذيرنده توبه بندگان بر وجهى که به هيچ وجه رد تائب را ننمايم، مهربان هستم به افاضه رحمت و عدم تعجيل عقوبت.