«سِجِّيلٍ» به معناى کلوخ است، چيزى نه مثل گِل، نرم و نه مثل سنگ، سفت، و «مَنْضُودٍ» يعنى رويهم و پى در پى. منظور از سنگ نشاندار، يا اين است که هر سنگ براى شخص خاصّى در نظر گرفته شده بود و يا اينکه آن سنگ‌ها با سنگ‌هاى زمينى فرق داشته است.
اين آيه، پايان کار قوم لوط را بيان مى‌فرمايد. در يک جمع‌بندى بايد گفت که حضرت لوط عليه السلام پيامبر قوم لوط بود و در زمان حضرت ابراهيم عليه السلام مى‌زيست و دين او را تبليغ مى‌کرد. به همراه حضرت ابراهيم عليه السلام عازم فلسطين شد و سپس به طرف سرزمينى به نام مؤتفکات رفت که مردم آن منطقه، بت‌پرست بودند و علنى لواط مى‌کردند. حضرت لوط عليه السلام به مبارزه با اين فساد و آفت بزرگ پرداخت، امّا هر چه تلاش نمود، تأثيرى نبخشيد، تا جايى که او را تهديد به اخراج کردند. آنها مى‌گفتند: «لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا لُوطُ لَتَکُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ» «1» اى لوط! اگر موعظه را قطع نکنى، تو را تبعيد مى‌کنيم. سرانجام فرشتگان مأمور عذاب نازل شدند و پس از در جريان قرار دادن حضرت ابراهيم و سپس حضرت لوط عليهما السلام، مأموريّتشان را انجام داده و منطقه‌ى اين قوم فاسد را زير و رو کردند.
در آيه‌ى 73 سوره‌ى حجر آمده است که قوم لوط را صيحه فرا گرفت. شايد به واسطه‌ى
«1». شعرا، 167.
جلد 4 - صفحه 104
همين صداى مهيب که منطقه را زير و رو کرده، سنگ‌هايى از درون زمين به طرف آسمان پرتاب شده و سپس بر سر آنها فرود آمده است، نظير آتشفشان و انفجارهايى که به دنبال آن واقع مى‌شود. «1» و شايد هم در حين باريدن سنگ، صيحه‌ى آسمانى نيز منطقه را فرا گرفته باشد.