تفسیر نور (محسن قرائتی)
قالُوا يا شُعَيْبُ أَ صَلاتُکَ تَأْمُرُکَ أَنْ نَتْرُکَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا إِنَّکَ لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ «87»
(امّا مردم مدين در جواب) گفتند: اى شعيب! آيا نمازت به تو فرمان مىدهد که (به ما بگويى) آنچه را که پدرانمان مىپرستيدند رها کنيم؟ (و) يا اينکه (نتوانيم) آن گونه که خود مىخواهيم، در اموالمان تصرّف کنيم؟! تو که مرد بردبار و فهميدهاى هستى! (اين چه توقّعى است که از ما دارى؟)