1- حتّى با مخالفان نيز با لحن خوب سخن بگوييم. «يا قَوْمِ»
2- به خاطر دشمنى با يک فرد، سرنوشت و سعادت خود و جامعه را به آتش نکشيم. «لا يَجْرِمَنَّکُمْ شِقاقِي»
3- تاريخ اقوام بشرى، به يکديگر شباهت و پيوند دارد، و بازگو کردن آن، درس عبرت است. «مِثْلُ ما أَصابَ»
4- سرنوشت تلخ پيشينيان را ساده، شوخى، موسمى، موضعى، فردى و تصادفى نگيريم. مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ ... (حضرت نوح، هود، صالح و لوط، قبل از حضرت شعيب بوده‌اند)
5- دست خدا براى قهر و عذاب باز است. او هر قومى را به هر شکل و در هر منطقه و در هر زمانى که بخواهد مى‌تواند هلاک کند. همانطور که قوم حضرت نوح عليه السلام را با غرق کردن، قوم حضرت هود را با طوفان، قوم حضرت صالح عليه السلام را با صيحه‌ى آسمانى و قوم حضرت لوط عليه السلام را با ويرانى
جلد 4 - صفحه 112
به قهر خود مبتلا نمود. «مِثْلُ ما أَصابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صالِحٍ»
6- بهترين جريان تاريخى براى عبرت آموزى، نزديک‌ترين آنهاست. قوم شعيب با قوم لوط، هم از لحاظ مکانى نزديک بودند و هم از جنبه‌ى زمانى. «وَ ما قَوْمُ لُوطٍ مِنْکُمْ بِبَعِيدٍ»