امام باقر عليه السلام مىفرمايد: مراد از «دون اللَّه» و «انداد» در اين آيه، بتها نيستند، بلکه مراد پيشوايان ستمکار و گمراهند که مردم آنان را همچون خداوند دوست دارند. «1» از جهت ادبى نيز کلمه «هم» در «يحبّونهم»، براى انسان بکار مىرود، نه اشياء.
ريشهى محبّت، کمال دوستى وجمال دوستى است. مؤمنان تمام کمالات و جمالها را در خداوند مىبينند، لذا بيشترين عشق را به او ابراز مىدارند. عشق و محبّت مؤمنان، بر اساس شايستگى ولياقت معشوق است وهرگز به سردى و خاموشى نمىگرايد. امّا عشق مشرکان، براساس خيال وجهل وتقليد وهوسهاى بيهوده است.