1- هر عشق و علاقه و محبّتى که مايه‌اى از عقل وفطرت نداشته باشد، دير يا زود به سردى گرائيده و يا به دشمنى کشيده مى‌شود. «يُحِبُّونَهُمْ کَحُبِّ اللَّهِ ... تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُوا»
2- محبّت، زمينه‌ى تبعيّت است. «يُحِبُّونَهُمْ ... اتُّبِعُوا»
3- آينده‌نگرى لازمه‌ى عقل است. به کسى عشق و محبّت بورزيم که قدرت داشته باشد و در روز خطر، ما را حمايت کند. «إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُوا»
4- معيار اصالت يا بى‌اصل بودن علاقه‌ها و محبّت‌ها، ديدن عذاب در روزهاى خطرناک است. «رَأَوُا الْعَذابَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 254