1- هم انسان از آب است، «خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً» هم حيوان، «وَ اللَّهُ خَلَقَ کُلَّ دَابَّةٍ مِنْ ماءٍ» «3» و هم ساير موجودات زنده. «وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ کُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ» «4»
2- همهى انسانها از يک مادّه آفريده شدهاند، «خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً» پس امتيازات و برترىهاى نژادى پوچ است.
3- انسان موجود با عظمتى است. «بَشَراً» (تنوين نشانه عظمت است)
4- زندگى انسان بر اساس پيوندهاى سببى و نسبى شکل مىگيرد. «نَسَباً وَ صِهْراً»
5- در اين آيه از بستگان نسبى قبل از بستگان سببى سخن به ميان آمده است تا رمز اولويّت آنان باشد. «نَسَباً وَ صِهْراً»