1- انبيا ضامن وظيفهى خود هستند، نه نتيجه. «وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا مُبَشِّراً وَ نَذِيراً»
2- در ارشاد و تبليغ، هشدار و مژده در کنار هم کارساز است. «مُبَشِّراً وَ نَذِيراً»
3- انبيا حقّ اجبار مردم و سيطره بر آنها را ندارند. «إِلَّا مُبَشِّراً وَ نَذِيراً»
4- انسان، به هشدار بيشتر نياز دارد تا بشارت. (کلمهى «نذير» صيغهى مبالغه و نشانهى تأکيد است) «نَذِيراً»
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 272