کلمه‌ى «تَبارَکَ» تنها در قالب ماضى به کار رفته و در اين سوره سه بار آمده است. (در آيات يک و ده و همين آيه) و چنانکه گفته شد يا از «برک»، به معناى ثابت و پايدار است، يا از «برکة» به معناى خير زياد.
به فرموده‌ى امام باقر عليه السلام، مراد از «بروج» در اين آيه ستارگانند. «1»
«سراج» به معناى خورشيد است که نورش از خودش مى‌باشد، چنانکه مى‌خوانيم:
«وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً» «2» و اگر نورش از بيرون باشد به آن «منير» گفته مى‌شود. «3»