تفسیر نور (محسن قرائتی)
قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِيکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْکَ طَرْفُکَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْکُرُ أَمْ أَکْفُرُ وَ مَنْ شَکَرَ فَإِنَّما يَشْکُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ کَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ کَرِيمٌ «40»
«1». «طىّ الارض»، نوعى معجزه وکرامت است، که به جاى پيمودن و طى کردن مسافتى طولانى، زمين در زير پاى وى پيچيده گردد و در مدّتى دک به مقصد رسد. (فرهنگ معين)
جلد 6 - صفحه 423
کسى (به نام آصِف‌بن بَرخيا) که به بخشى از کتاب (الهى) آگاهى داشت (به سليمان) گفت: من آن (تخت) را قبل از آن که پلکِ چشمت بهم بخورد نزد تو مى‌آورم. (سليمان پذيرفت و او تخت را آورد.) همين که (سليمان) آن (تخت) را نزد خود مستقرّ ديد، (به جاى غرور وتکبّر) گفت: اين (توانايى وزير من که مقدارى از علم کتاب و اسم اعظم را مى‌داند،) از لطف پروردگار من است، تا مرا (با اين نعمت‌ها) بيازمايد که آيا شکرگزارم يا کفران مى‌کنم؟ و هر کس شکر کند، قطعاً به سود خويش شکر ورزيده و هر کس کفران نمايد (به ضرر خويش گام نهاده، زيرا) پروردگار من (از شکر مردم) بى‌نياز و کريم است. (بى‌نيازى و کرامت، براى خداوند ذاتى است و هرگز وابسته به شکر يا کفران کسى نيست).