تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ (58)
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً: و ببارانيديم بر ايشان بعد از زير و زبر شدن شهر سدوم به اهل آن بارانى از سنگ، فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ: پس بد بارانى بود باران بيم کرده شدگان که تصديق ننمودند ترسانندگان را و در صدد ايذاء و اذيت آنان برآمدند.
هلاک قوم لوط: علامه مجلسى به سند صحيح از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده که حضرت رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله از جبرئيل پرسيدند که چگونه بود هلاک قوم لوط؟ جبرئيل گفت: قوم لوط اهل شهرى بودند که خود را از غايط پاکيزه نمى‌کردند و از جنابت غسل نمى‌نمودند و بخل داشتند به طعام خود.
و حضرت لوط عليه السّلام سى سال در ميان آنها غريب بود، زيرا قوم و عشيره
جلد 10 - صفحه 64
نداشت و از آنها نبود. ايشان را دعوت به ايمان و متابعت خود و نهى از اعمال قبيحه نمود، قبول نکردند. چون حق تعالى خواست ايشان را عذاب فرمايد، رسولى چند فرستاد تا آنها را بترساند و حجت را بر ايشان تمام گردانند. طغيان آنها زياد شد، ملائکه را نازل فرمود که مؤمنان را از شهر خارج کنند. پس نيافتند به غير از يک خانه از مسلمانان، پس آنها را بيرون برده و به لوط گفتند: اهل خود را از شهر بيرون بر. چون نصف شب شد لوط با دخترانش روانه شد؛ زنش برگشت، دويد قوم را خبردار کند. طليعه صبح ندا رسيد که: جبرئيل، قول خدا لازم و امر او متحتم شده در عذاب قوم لوط، پائين رو و تمام شهر را از طبقه هفتم بکن و بلند کن تا فرمان رسد.
من پائين رفتم و بال راست خود را برطرف شرقى آن شهر زدم و بال چپم را بر طرف غربى آن و بلند کردم از طبقه هفتم به غير از منزل لوط که علامتى گذاشتم براى راهگذران و بالا بردم بجائى که اهل آسمان صداى خروسها و سگهاى ايشان را مى‌شنيدند. پس آفتاب طالع شد، خطاب آمد: اى جبرئيل برگردان شهر را. پس پشت رو ساختم آن را و باريد خداى تعالى بر آنها سنگها از سجّيل که همه صاحب علامت بود يا منقط؛ و اين عذاب از ستمکاران امت تو که مثل عمل آنان کنند دور نيست. حضرت پرسيد: آن شهر کجا افتاد؟ جبرئيل گفت: در ميان درياى شام و مصر، پس تله‌ها شد ميان دريا «1».