1- تفکّر در آفرينش، بهترين راه وصول به خداست. «أَمَّنْ خَلَقَ»
2- هر درخت و گياهى که مىرويد، زير نظر خداوند و با ارادهى اوست. «فَأَنْبَتْنا»
3- اعمال قدرت الهى، از طريق اسباب عادّى است. «فَأَنْبَتْنا بِهِ»
4- زيبايى دلانگيز، يک ارزش است. «ذاتَ بَهْجَةٍ»
5- طورى سخن بگوييم که همه بفهمند. (خواصّ و اسرار گياهان را همه
جلد 6 - صفحه 442
نمىفهمند، ولى شادابى وزيبايى سبزه وگلها را همه درک مىکنند. «حَدائِقَ ذاتَ بَهْجَةٍ»
6- وقتى به قدرت خدا پى مىبريم که به ناتوانى خود- حتّى براى روياندن يک درخت- پى ببريم. «ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُنْبِتُوا»
7- با سؤالهاى پيامدار، وجدانها را بيدار کنيم. أَمَّنْ خَلَقَ ... أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ
8- جلوى شبهات را بگيريد. آفرينش آسمانها و زمين، مدعى ندارد، ولى کشت و زرع، مدعى دارد. بعضى مىگويند: ما منطقه را سبز و آباد کرديم. و لذا خداوند مىفرمايد: «ما کانَ لَکُمْ أَنْ تُنْبِتُوا شَجَرَها» و در جاى ديگر مىفرمايد:
«أَ أَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ» «1» آيا شما کشت و زراعت مىکنيد يا ما؟
9- توحيد، راه مستقيم و شرک، راه انحرافى است. «يَعْدِلُونَ»