«مُقْتَرِنِین» از مادّه «إِقتران» به معنای «متتابعین» یا «متعاضدین» آمده، و بعضی گفته اند اقتران در اینجا به معنای تقارن است.
=== قاموس قرآن ===
(بر وزن فلس) جمع کردن. «قَرْنُ الْبَعیرَیْنِ: جَمْعُهُما فی حَبْلٍ» دو شتر را با یک طناب بست. اقتران: اجتماع دو چیز یا چیزهاست در یک معنی از معانی، گویند: زید قرین عمرو است در ولادت، در شجاعت، در قدرت و غیره. [زخرف:53]. یا ملائکه با او با هم بیایند. [زخرف:13]. اقران به معنی اطاقه و توانائی است یعنی قرین شدن در توانائی گویند: «اقرن الامر: اطاقه» یعنی منزه است خدائی که این مرکب را بر ما مسخر کرد و گرنه ما بر تسخیر آن توانا نبودیم. [ابراهیم:49]. در مفردات و اقرب گفته تقرین برای کثرت و مبالغه است یعنی گناهکاران را بینی که با زنجیرها به شدت به هم بسته شدهاند. *** [انعام:6]. راغب گفته: قرن جماعتی را گویندکه در زمان واحد نزدیک به هم زندگی میکنند، جمع آن قرون است «اَلْقَرْنُ: الْقَوْمُ الْمُقْتَرِنُونَ فی زَمَنِ واحِدٍ» طبرسی فرموده: قرن مردم هر زمان است و آن از نزدیک به هم بودن در یک زمان متخذ شده، زجاج گوید: به نظر من قرن اهل هر زمانی است که در آن پیغمبری یا طبقهای از اهل علم بوده است. در قاموس و اقرب گفته: قرن هر امتی است که هلاک شده واحدی از آنها باقی نمانده است ولی قید هلاک شدن مورد تصدیق قرآن نیست بلکه اعم است مثل آیه اول که درباره امت هلاک شده است و مثل [انعام:6]. که به وجود آمدن مراد است نه هلاک شدن ایضاً [مؤمنون:42]. به هر حال مراد از قرن و قرون در قرآن زمان نیست خواه صد سال باشد یا کمتر یا بیشتر. *** قرین: رفیق. [صافات:51]. [زخرف:36]. هرکه از یاد خدا اعراض کند شیطانی براو میگماریمکه مصاحب اوست، آیات قرآن صریح اند در اینکه هر که به خدا توجه کند ملائکه بر او نازل شده یاریش میکنند [فصّلت:30]. و آنانکه از خدا رو گردانند شیاطین به سراغشان آمده بر اصرارشان میافزایند مثل آیه ما نحن فیه و [مریم:83]. و غیره. [ق:23-27]. ظاهراً مراد از قرین اول همان رقیب عتید و شهید است که در آیات ما قبل آمده از قرین دوم شیطان مضل است که در آیه «نُقَیِّضْ لَهُ شَیْطاناً» و غیره مذکور است.