«بیعت» به معنای پیمان بستن برای فرمان برداری و اطاعت از کسی است، و چنین مرسوم بوده است آن کس که پیمان اطاعت می بست، دست خود را در دست پیشوا و رهبر خود می گذاشت، و پیمان وفاداری را از این طریق اظهار می داشت. و از آنجا که به هنگام «معامله و بیع» نیز دست به دست هم می دادند و قرار داد معامله را می بستند، واژه «بیعت» به این پیمان ها اطلاق شده است ـ به خصوص این که آنها در پیمان خود، گویی جان خویش را در معرض معامله با فردی که با او اعلام وفاداری داشتند قرار می دادند.
کسانی که با تو بیعت میکنند (در حقیّقت) تنها با خدا بیعت مینمایند، و دست خدا بالای دست آنهاست؛ پس هر کس پیمانشکنی کند، تنها به زیان خود پیمان شکسته است؛ و آن کس که نسبت به عهدی که با خدا بسته وفا کند، بزودی پاداش عظیمی به او خواهد داد.