«تُلَقَّی» مضارع مجهول از باب «تفعیل» است; ثلاثی مجرد آن متعدی به یک مفعول می شود (لقی) و ثلاثی مزید آن، متعدی به دو مفعول. در آیه مورد بحث، خداوند فاعل است و القاء کننده قرآن، پیامبر مفعول اول، و قرآن مفعول ثانی، و در اینجا چون به صورت فعل مجهول آمده، مفعول اول به جای فاعل نشسته، و مفعول دوم صریحاً در کلام آمده است.
=== قاموس قرآن ===
روبرو شدن با شیءِ و مصادف شدن. عبارت راغب چنین است «اَلِلّقاءُ مُقبَلَةُ الشَّیْء وَ مُصادَفَتُهُ مَعاً». [بقره:14]. چون با اهل ایمان روبرو شدند گویند ایمان آوردیم. تَلْقِیَة: به معنی روبرو کردن و تفهیم و اعطا است در اقربالموارد گفته «لَقاهُ الشَّیْءَ: طَرَحَهُ اَلْیهِ» در جوامع الجامع «لَتُلَّقَ الْقُرْآنَ» را داده شدن و تفهیم گفته است. [نمل:6]. تو قرآن را از جانب خدای حکیم و دانا تفهیم میشوی که آنهم یک نوع روبرو شدن است. [انسان:11]. و عطا کرد بآنها بهجت و سرور را. [قصص:80]. تفهیم نمیشوند آنرا مگر صابران یا داده نمیشوند آن را مگر خویشتن داران. [فرقان:75]. روبرو میشوند در آن با تحیّت و سلام. *** اِلْقاء: انداختن هر چیز است به محلی که میبینی آنگاه در عرف به هر انداختن اسم شده است (راغب). [اعراف:107]. [یوسف:96]. که در هر دو مطلق انداختن است و در [مائده:64]. اِلْقاء معنوی مراد است. *** تَلَّقی: به معنی تفهم و اخذ است «تَلَقَّیْتُ مَنْهُ» یعنی از او اخذ و قبول کردم (مجمع) در اقربالموارد آمده «تَلَقَّی الشَّیْءَ: تَلَقَّنَهُ» یعنی آن را فهمید [بقره:37]. آدم از پروردگارش کلماتی اخذ کرد و خدا به آدم توبه نمود. [نور:15]. آنگاه که افک را به زبان اخذ میکردید و زبان به زبان میگرداندید. [ق:17]. آنگاه که دو اخذکننده و فهمنده اخذ میکنند اعمال را که در راست و چپ انسان نشستهاند ظاهراً مراد از قعید پیوسته بودن آنهاست به موجب روایات یکی نویسنده اعمال نیک و دیگری نویسنده اعمال بد است. [انبیاء:103]. میپذیرند آنها را ملائکه و گویند: این روز شماست که وعده داده میشدید. اِلْتِقاء: ملاقات دو شیء است همدیگر را [رحمن:19]. [آل عمران:13]. *** لِقاءُالله: گفتهاند لِقاءُالله به معنی مرگ است و آن ملاقات خدا است. ولی آیات نشان میدهد که آن قیامت و ملاقات نعمت و عذاب خداوند است. [انعام:31]. آنانکه روز قیامت را تکذیب کردند زیانکارشدند [انعام:130]. [کهف:110]. پس لقاءالله مرگ نیست بلکه ثواب و عقاب خدا است. تِلْقاء: جهت و طرفی که در مقابل است و ظرف مکان بکار میرود «جَلَسَ تِلْقاء فُلانٍ» یعنی مقابل او نشست [اعراف:47]. و چون چشمشان به طرف اهل آتش برگشت گویند خدایا ما را با ستمگران قرین مگردان. [قصص:22]. چون به طرف مدین رو کرد گفت... [یونس:15]. بگو نیست بر من که قرآن را از جهت داعی نفس خویش عوض کنم گویند «ذلِکَ مِنْ تِلْقاء نَفْسِهِ» یعنی این از طرف داعی نفس خویش است. * [غافر:15]. روز قیامت را از آن یَوْمُالتَّلاق گفتهاند که در آن اهل آسمان و زمین، خدا و خلق، اولین وآخرین، ظالم و مظلوم، انسان و عملش، یکدیگر را ملاقات کنند. برای هر یک از این وجوه قائلی است. المیزان وجه دوم را تأکید میکند به قرینه [هود:29]. و آیات دیگر .طبرسی بعید نمیداند که تمام وجوه مراد باشند، اختیارالمیزان مقبولتر است که از اینگونه آیات [بقره:223]. در قرآن زیاد است. * [مرسلات:6و5]. ظاهراً مراد بادهاست که به نوعی نسبت به قیامت تذکّر می دهند رجوع شود به «رسل».