«قَبَس» (بر وزن قفس) به معنای مختصری از آتش است که از مجموعه ای جدا می کنند، و با توجّه به این که معمولاً مشاهده آتش در بیابان ها نشان می دهد که جمعیتی گرد آن جمع اند، و یا این که شعله ای را بر جای بلندی روشن ساخته اند که کاروانیان در شب راه را گم نکنند و با توجّه به تعبیرات دیگر استفاده می شود که موسی باهمسر و فرزند خود در شبی تاریک از بیابان عبور می کرده، شبی سرد و ظلمانی، که راه را گم کرده بود.
=== قاموس قرآن ===
(بروزن فرس) شعلهای از آتش است که از آتشی برداشته شود در قاموس گفته: «شُعلَةُ نار تقتبس من معظم النار» و نیز مصدر است به معنی اخذ شعله «قَبَسَ النَّارَ قَبْساً: اَخَذَها شُعْلَةً» طبرسی شعله آتش فرموده که در سر نی یا چوب باشد اقتباس که به معنی اخذ شعله است به طور استعاره به طلب علم و استفاده گفته میشود «اَقْتَبَسَ الْعِلْمُ: اِسْتَفادَهُ». [طه:10]. من آتشی احساس کردم شاید از آن شعلهای به شما آورم یا از آن راه یابم. [نمل:7]. «قَبَس» ظاهرا مصدر به معنی مفعول است و شهاب به معنی تکه آتش است یعنی تکه اخذ شده«تَصْطَلُون» یعنی تا گرم شوید. * [حدید:13]. روزی که مردان و زنان منافق به اهل ایمان گویند مهلت دهید تا از نور شما استفاده کنیم. شاید در «نور» راجع به آیه بیشتر توضیح داده شود.
هنگامی که (از دور) آتشی مشاهده کرد، و به خانواده خود گفت: «(اندکی) درنگ کنید که من آتشی دیدم! شاید شعلهای از آن برای شما بیاورم؛ یا بوسیله این آتش راه را پیدا کنم!»