=== قاموس قرآن ===
(بفتح ظاء و تشدید لام) دوام و پیوستگی (اقرب). [طه:97].در مجمع گفته: اصل آن ظلت و در آن دو قول است: فتح ظاء را به حال خود گذاشته و هر که با کسر آن خوانده کسر لام را به ظاء نقل کرده است. در اقرب گوید: با ضمیر رفع«ظَللت» بفتح ظاء و «ظلتُ» بفتح و کسر ظاء خوانده میشود. ناگفته نماند: در آیه فوق و آیه [واقعة:65]. بفتح آمده است. در آیه اول آنرا دوام معنی کردهاند یعنی: بمعبودت که پیوسته ملازم آن بودی بنگر و در آیه دوم شاید بمعنی شروع باشد یعنی: شروع میکردید به تعجب و گفتن اینکه: ما غرامت زده شدیم و شاید بمعنی دوام باشد. ایضاً ظلّ بمعنی «صار» آمده است مثل [نحل:58].[شعراء:4].راغب گوید ظلت و ظللت با آنها از آنچه در روز میشود تعبیر میآورند و بجای «صار»است. *[شعراء:71].یعنی: گفتند بتهائی را ستایش میکنیم و پیوسته ملازم آنهائیم. *[روم:51]. «ظَلُّوا» بمعنی «صارُوا»است و ضمیر «فَرَأوهُ» به زرع راجع است معنی آیه در «صفر» گذشت.
(موسی) گفت: «برو، که بهره تو در زندگی دنیا این است که (هر کس با تو نزدیک شود) بگوئی «با من تماس نگیر!» و تو میعادی (از عذاب خدا) داری، که هرگز تخلّف نخواهد شد! (اکنون) بنگر به این معبودت که پیوسته آن را پرستش میکردی! و ببین ما آن را نخست میسوزانیم؛ سپس ذرّات آن را به دریا میپاشیم!