=== قاموس قرآن ===
گرفتن. حیازت. [اعراف:154] چون غضب موسی فرو نشست الواح را گرفت ناگفته نماند مصادیق اخذ و کیفیّت آن مختلف است ولی در همه آنها معنی اولی ملحوظ میباشد مثل اخذ پیمان، اخذ بعذاب، اخذ زمین زینت خود را از روئیدنیها، اخذ چیزی با دست، اخذ خلق یعنی متخلق شدن بخلقی و نظائر اینها، چنانچه بترتیب در این آیات و امثال آنها آمده است [مائده:12]، [اعراف:165]، [یونس:24]، [بقره:260]، [اعراف:199] آخد: گیرنده [هود:56] اتخاذ یعنی گرفتن توأم با قبول نحو [نساء:125] با مراجعه بِه اِلمعجم المفهرس در موارد استعمال اِتَّخَذَ وَ اَتَّخَذوا و سایر صیغ آن از باب افتعال، بنظر میآید که در تمام موارد آن، گرفتن توأم با قبول و با خوشنودی ملحوظ است. امّا مؤاخذه، راغب در مفردات گوید: در آیه [نحل:61] از آن جهت از باب مفاعله آمده که مردم نعمتها را اخذ کرده و شکر بجای نیاوردهاند مؤاخذه بدین نحو طرفینی است. نا گفته نماند مؤاخذه در تمام موارد آن در قرآن بمعنی مجازات و اخذ به عقوبت است، میتوان گفت که: مفاعله همواره بین الاثنین باشد چنانچه در «سَافَدتُ شَهراً و عاقَبْتُ اللصَ» بین الاثنین نیست، گفته راغب درست بنظر نمیرسد ولی آیه [هود:102] مؤید قول ما است.
من، بر «الله» که پروردگار من و شماست، توکل کردهام! هیچ جنبندهای نیست مگر اینکه او بر آن تسلط دارد؛ (اما سلطهای با عدالت! چرا که) پروردگار من بر راه راست است!