=== قاموس قرآن ===
نازل شدن. منضّم شدن. در قاموس آمده «اَوَیتُ منزلی و الیه: نَزلتهُ» در مفردات گفته: [کهف:10] یعنی چون جئانها در غار نازل شدند و مسکن گرفتند [هود:43] یعنی زود بکوهی منزل میکنم آوَی از باب افعال مسکن دادن و نازل کردن است [یوسف:69] برادرش را به خود منضّم کرد. نزد خویش نازل کرد «و تُؤْوَی اِلَیْکَ مَنْ تَشاءُ» هر که را از آنها خواستی نزد خود جای میدهی. ناگفته نماند: هر جا که این کلمه با الی به کار رود بهتر است انضمام معنی شود و اگر معنی حقیقی آن نزول باشد لازم است بگوئیم: در تعدّی بالی، معنی انضمام به آن اشراب شده است، در قرآن مجید تمام صِیِغ ثلاثی آن با الی متعدّی است. و بعضی از صیغ ابواب دیگر. مَأوی اسم مکان میگیرند [نجم:15] یعنی نزد آنست بهشتی که جایگاه است زاغب احتمال داده که مراد از مأوی در اینجا خلود باشد.