=== قاموس قرآن ===
راغب گوید: نداء بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق میشود طبرسی فرموده: «ندی الصوت» یعنی صدا بسیار رفت «ناداهُ نِداءّ» یعنی او را با بلندترین صدایش خواند. در صحاح و اقرب آمده «ناداهُ: صاحَ بِهِ» یعنی به او صیحه زد. از اینها روشن میشود که نداء خواندن به صدای بلند است در قاموس و صحاح گفته:«النِداءُ: الصَوْتُ» در مصباح و اقرب آمده «النِداءُ: الدُّعاءُ» و دراقرب افزوده:« الصَوْتُ الْمُجَرَّدُ» بنابر این قید بلندبودن در آن معتبر نیست ولی تدبر در آیات قرآن نشان میدهد که رفع الصوت در آن معتبر است و مطلق صدا نیست. مثلا در آیات [اعراف:46]. [زخرف:77]. [جمعه:9]. رفع الصوت ملحوظ است گرچه در بعضی از آیات میشود به معنی مطلق دعا و خواندن باشد. * [مریم:3]. در باره زکریا«علیه السلام» است که از خدا برای خود فرزندی خواست. اگر مراد از نداء صدای بلند باشد «خَفِیاً» به معنی مخفی بودن از مردم است یعنی در خفاء و خلوت خدا را ندا کرد در علت ندا گفتهاند که زکریا«علیه السلام» دراثر احوال بد فرض کرده که از خدا دور شده لذا خدا را ندا کرده است طبرسی آن را دعا در نفس خویش گفته است المیزان احتمال اول را تأیید کرده و آیه «فَخَرَجَ عَلی قَوْمِهِ مَنَ الْمِحْرابِ» که در آیات بعدی آمده مؤید آن شمرده است. * [غافر:32]. «تناد» در اصل تنادی است و کسره دال علامت حذف یاء است در باره اینکه چرا روز قیامت روز تنادی است گفتهاند: که اهل عذاب یکدیگر را باویل و هلاکت ندا میکنند و گفتهاند اهل بهشت و جهنم یکدیگر را ندا کنند چنانکه در سوره اعراف آمده شاید مراد ازآن «وَاِذْ یَتَحاجُّونَ فِی النَّارِ...» و ما بعدش باشدکه در آیات 48-47 این سوره آمده است. در مفردات گفته: اصل نداء از ندی به معنی رطوبت است و صوت را از آن نداء گفتهاند که هر کس رطوبت دهانش بیشتر باشد کلامش نیکوتر است.
و در میان آن دو [= بهشتیان و دوزخیان]، حجابی است؛ و بر «اعراف» مردانی هستند که هر یک از آن دو را از چهرهشان میشناسند؛ و به بهشتیان صدا میزنند که: «درود بر شما باد!» امّا داخل بهشت نمیشوند، در حالی که امید آن را دارند.