تعبیر به «سراج» (چراغ) درباره «خورشید» و «نور» در مورد «ماه» به خاطر آن است که نور «خورشید» از درون خودش می جوشد مانند چراغ، اما نور «ماه» از درون خودش نیست و شبیه بازتابی است که از آئینه منعکس می شود; و لذا کلمه «نور» که مفهوم اعمی دارد در مورد آن به کار رفته است. این تفاوت تعبیر، در آیات دیگر قرآن نیز دیده می شود.
'''«سراج منیر»''' بودن پیامبر(صلی الله علیه وآله) با توجّه به این که «سراج» به معنای «چراغ» و «منیر» به معنای «نور افشان» است اشاره به معجزات و دلائل حقانیت و نشانه های صدق دعوت پیامبر است، او چراغ روشنی است که خودش گواه خویش است، تاریکیها و ظلمات را می زداید، و چشم ها و دل ها را به سوی خود متوجّه می کند، و همان گونه که آفتاب آمد دلیل آفتاب، وجود او نیز دلیل حقانیت او است.
=== قاموس قرآن ===
چراغ. آنچه با فتیله و روغن روشن میشود و از هر چیز نورانی سراج تعبیر میشود (مفردات) [فرقان:61].، [نوح:16]. منظور از هر دو سراج آفتاب است. سراج چهار بار در قرآن آمده است سه تا درباره خورشید است که دو تا از آنها نقل شد سوّمی [نباء:13]. اسن چهارمی درباره حضرت رسول خدا صلی اللّه علیه و اله و سلم است که فرمود: [احزاب:45-46]اوصافیکه در این دو آیه برای آن حضرت نقل شده عبارت اند از: شاهد، مژده، رساندن، انذار کننده، داعی به سوی خدا و چراغ نور دهنده. در بسیاری از آیات، قرآن و شریعت نور نامیده شده مثل [مائده:15]. [اعراف:157]، [نور:35]. قرآن و شریعت که نور نخصوص اند از وجود حضرت رسول صلی اللّه علیه و اله و سلم ظاهر میشود پس در این صورت آن حضرت چراغ نور پاش است و قرآن و شریعت نور و روشنائی او میباشد وه چه عالی تعبیری است «وَ سِراجاً مُنیراً». امیر المؤمنین علیه السلام در خطبه 92 نهج البلاغه درباره آن حضرت فرمود «فَهُوَ اِمامُ مَنِ اتَّقی... سِراجٌ لَمَعَ ضَوْءُهُ وَ شِهابٌ سَطَعَ نُورُهُ، وَ زَنْدٌ بَرَقَ لَمْعُهُ».