=== قاموس قرآن ===
اظهار وازله «کَشَفَ الشَّیْءَ کَشْفاً: اَظْهَرَهُ - کَشَفَ اللهُ غَمَّهُ: اَزالَهُ» و اگر گویند «کَشَفْتُ الثَّوْبَ عَنِ الْوَجْهِ» معنایش آن است که لباس را از چهره برداشتم. [نحل:54]. سپس چون گرفتاری را از شما برداشت گروهی از شما به پروردگارشان مشرک میشوند. [نمل:44]. چون آن کاخ را دید گمان کرد آب وسیعی است هر دو ساق خود را عریان کرد و لباس از ساقهایش بالا زد. [نمل:62]. یا کیست آنکه مضطر را جواب میدهد و ناگوار را از بین میبرد. * [نجم:58-57]. «آزِقَة» به معنی نزدیک شونده از اسماء قیامت است [غافر:18]. مراد از کشف چنانکه المیزان گفته از بین بردن شدائد قیامت است و کاشفة صفت نفس است یعنی: قیامت نزدیک شد و هیچ شخصی جز خدا قدرت ندارد شدائد آن را از بین ببرد. * [قلم:42]. کشف ساق عبارت است از اشتداد امر. طبرسی نقل کرده: شخص چون در کار بزرگی واقع شود احتیاج به تلاش پیدا میکند و لباس را از ساق بالا میزند پس کشف ساق استعاره است از شدت. در کشاف گفته: آن به معنی یوم یشتّد الامر است و گرنه آنروز نه ساق هست و نه کشف چنانکه به شخص بی دست بخیل گویی: دستش بسته است، حال آن که نه دستی هست و نه زنجیری آن فقط مثلی است برای بخیل یعنی روزی کار به شدت و سختی میرسد و کفار به سجود خوانده میشوند ولی نمیتوانند. درکتب اهل سنت از جمله تفسیر ابن کثیر و غیره نقل شده: ابو سعید خدری گوید: از رسول خدا «صلی الله علیه وآله» شنیدم فرمود: خداوند ساق پای خویش را روز قیامت آشکار میکند هر که در دنیا سجده کرده به سجده میافتد و آنانکه با ریا سجده کردهاند میخواهند سجده کنند پشتشان مانند تخته میشود و نتوانند، آنگاه ابن کثیر گویداین حدیث در صحیح بخاری و مسلم و غیره نقل شده است. نگارنده گوید: معاذالله از این احادیث زمخشری آن را به ابن مسعود نسبت داده و آن را رد وقائل آن را تقبیح میکند. در المیزان سه حدیث در این باره از درالمنثور نقل کرده و گوید هر سه مبنی بر تشبیهاند که مخالف عقل و نص قرآن است باید مطرح کرد یا تأویل نمود.