فَأَلْهَمَهَا

تکرارها: ۱

«أَلْهَمَها» از مادّه «الهام» در اصل به معنای بلعیدن یا نوشیدن چیزی است. سپس به معنای القاء مطلبی از سوی پروردگار در روح و جان آدمی آمده است; گویی روح انسان آن مطلب را با تمام وجودش می نوشد و می بلعد، و گاه به معنای وحی نیز آمده است. ولی بعضی از مفسرین معتقدند که تفاوت «الهام» با «وحی» در این است: شخصی که به او الهام می شود، نمی فهمد مطلب را از کجا به دست آورده، اما آن که به او وحی می شود هنگام وحی، می داند از کجا و به چه وسیله به او رسیده است. === قاموس قرآن === [شمس:8]. لهم به معنی بلعیدن است «لَهِمَ الشَّیْ‏ءَ لَهْماً: اِبْتَلَعَهُ بِمَّرَةٍ» الهام تفهیم بخصوصی است از جانب خدا یا ملک که مأمور خداست. راغب گوید:الهام القاء چیزی است در قلب و مخصوص است به اینکه از جانب خدا و از ملاء اعلی باشد مثل قول حضرت رسول «صلی اللَّه علیه و آله» «اِنَّ الرُّوحَ الْاَمینَ نَفَثَ فی رُوعی». معنی آیه: خدا فجور و تقوای نفس را به نفس تفهیم کرد و نفس انسانی را طوری آفرید که ذاتاً خوب و بد و صلاح و فساد را می‏فهمد. این لفظ فقط یکبار در قرآن آمده است.
۰۱۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۱سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۰سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
شمس · ۸

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا

سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،