«عُتُلّ» از مادّه «عَتْل» به طوری که «راغب» در «مفردات» می گوید: به کسی می گویند که بسیار غذا می خورد، و همه چیز را به سوی خود می کشد، و دیگران را از آن باز می دارد.
بعضی دیگر، «عُتُلّ» را به معنای انسان بدخوی کینه توز خشن، یا انسان بی حیای بد خلق تفسیر کرده اند.
=== قاموس قرآن ===
کشیدن با قهر. [دخان:47]. بگیرید او را و بکشیدش به وسط آتش. راغب گوید: عتل گرفتن از هر طرف شیء و کشیدن به قهر است در اقرب آمده: «عَتَلَهُ عَتْلاً: اَخَذَ بِمَجامِعِهِ وِ جَرَّهُ عنیفاً وَ جَذَبَهُ» ولی باید آن در آیه فقط به معنی کشیدن باشد که «خُذُوه» از قید اخذ بینیاز میکند. این آیه قریب المضمون است با آیه [طور:13]. که دّع به معنی دفع و انداختن به عنف است. *[قلم:13]. عتلّ به ضم عین و تاء و تشدید لام به معنی بد رفتار و خشن است در مجمع فرموده: آن به معنی بدخلق و خشن و اصل آن به معنی دفع است. در نهایه گفته «الشدید الجافی والفّظ الغلیظ» جوهری گفته: «العتّل: الغلیظ الجافی» بدخلقی با معنای اصلی که کشیدن و دفع است میسازد که بدخلق شخص را با زبان بد از خود میراند بعضیها مثل راغب آنرا اکول منوع گفتهاند ولی ظاهراً آن با آیه مناسب نیست چنان که ملاحظه آیات قبل روشن میکند. معنی آیه چنین است: با همه آنها بدرفتار و شریر است «زنیم» چنانکه در «زنم» گفتهایم ظاهراً به معنی شریر و لئیم است. عتله عمود آهنینی که با آن دیوارها را میکوبند و به قولی آهن بزرگی که سنگ و درخت را با آن میکنند (نهایه).