=== قاموس قرآن ===
انداختن چیزی از روی بی اعتنایی (راغب) دیگران مطلق انداختن و طرح گفتهاند ولی قید بی اعتنایی در اغلب آیات ملحوظ است مثل [قصص:40]. فرعون و لشکریان او را گرفته و به دریا انداختیم و نیز در آیه [آل عمران:187]. عدم اعتنا ملحوظ است یعنی از روی بی اعتنایی آن را به پشت سر انداختند و اهمیت ندادند. ایضا در [همزه:4]. ولی در آیه [صافات:145]. [قلم:49]. که هر دو در باره یونس «علیهالسلام»است ظاهرا مطلق انداختن مراد باشد. در آیات [مریم:16-22]. انتباذ به معنی اعتزال و کنار کشیدن است گویی شخص خویش را بدور میاندازد گویند «اِنْتَبَذَ فُلانٌ: اِعْتَزَلَ وَتَنَحی فی ناحِیَةٍ» یعنی یاد کن مریم را که کنار شد از اهلش در مکان شرقی... مریم به عیسی حامله شد و او را به مکان دوری بکنار برد. * [انفال:58]. یعنی :اگر از قومیکه با آنهاپیمان عدم تعرض بستهای ترسیدی که خیانت و عهدشکنی کنند عهدشان را روی عدالت به سوی آنها بیانداز (تا تو و آنها در از بین بردن پیمان برابر باشید، یا تو به عدالت رفتار کرده باشی).