آیات: ۷
يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاءَ كَطَيِ السِّجِلِ لِلْكُتُبِ كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنَا إِنَّا كُنَّا فَاعِلِينَ
در آن روز که آسمان را چون طوماری در هم می‌پیچیم، (سپس) همان گونه که آفرینش را آغاز کردیم، آن را بازمی‌گردانیم؛ این وعده‌ای است بر ما، و قطعاً آن را انجام خواهیم داد.
يَغْشَى النَّاسَ هٰذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ
که همه مردم را فرامی‌گیرد؛ این عذاب دردناکی است!
يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاءُ مَوْراً
(این عذاب الهی) در آن روزی است که آسمان به شدّت به حرکت درمی‌آید،
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ
وای در آن روز بر تکذیب‌کنندگان،
فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ
در آن هنگام که ستارگان محو و تاریک شوند،
يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِ الْعَالَمِينَ
روزی که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند.
مَا الْقَارِعَةُ
و چه حادثه کوبنده‌ای!