قاموس قرآن:
مدّت. زمان [حديد:16]، مدّت بر آنها دراز شد، دلهايشان سخت گرديد. راغب گويد تفوت اَمزد و اَبَد آنست كه اَبَد به معنى زمان غير محدود و اَمَد به معنى زمان محدود ولى مجهول الحد است. و فرق ميان زمان و اَمَد به اعتبار آخر مدت گفته مىشود ولى زمان شامل اول و آخر مدت است بدين سبب گفتهاند مَدَى و اَمَد به متقاربند. امد، چهاربار در قرآن آمده است آل عمران:30، كهف: 12، حديد: 16، جن:25.
«أَمَد» و «ابد» از نظر معنا به هم نزدیکند، با این تفاوت که «ابد» مدت نامحدود را شامل مى شود، در حالى که «أمد» مدت محدودى را; هر چند طولانى باشد و «ابدى» به چیزى گفته مى شود که انجام ندارد.
روزی که هر کس، آنچه را از کار نیک انجام داده، حاضر میبیند؛ و آرزو میکند میان او، و آنچه از اعمال بد انجام داده، فاصله زمانیِ زیادی باشد. خداوند شما را از (نافرمانی) خودش، برحذر میدارد؛ و (در عین حال،) خدا نسبت به همه بندگان، مهربان است.»
آیا وقت آن نرسیده است که دلهای مؤمنان در برابر ذکر خدا و آنچه از حقّ نازل کرده است خاشع گردد؟! و مانند کسانی نباشند که در گذشته به آنها کتاب آسمانی داده شد، سپس زمانی طولانی بر آنها گذشت و قلبهایشان قساوت پیدا کرد؛ و بسیاری از آنها گنهکارند!