عِندَ سِدْرَةِ الْمُنتَهَىٰ
نزد «سدرة المنتهی»،
آیات: ۴
عِندَ سِدْرَةِ الْمُنتَهَىٰ
نزد «سدرة المنتهی»،
إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ
در آن هنگام که چیزی [= نور خیرهکنندهای] سدرة المنتهی را پوشانده بود،
مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ
چشم او هرگز منحرف نشد و طغیان نکرد (آنچه دید واقعیّت بود)!
لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَىٰ
او پارهای از آیات و نشانههای بزرگ پروردگارش را دید!