«اِشْمَأَزَّت»ازماده «اشمئزاز» به معنای «گرفتگی و تنفّر» از چیزی است. «وَحْدَهُ» منصوب است به عنوان حال، یا مفعول مطلق.
=== قاموس قرآن ===
تنفّر. [زمر:45]. چون خدا به وحدانیّت خوانده شود دلهای آنانکه به قیامت ایمان ندارند رمیده و متنفّر شود. آن به عکس شادمان شدن است چنانکه در ذیل آیه آمده «وَ اِذا ذُکِرَ الَّذینَ مِنْ دُونِهِ اِذا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ». این لفظ در قرآن تنها یکبار آمده است.
هنگامی که خداوند به یگانگی یاد میشود، دلهای کسانی که به آخرت ایمان ندارند مشمئزّ (و متنفّر) میگردد؛ امّا هنگامی که از معبودهای دیگر یاد میشود، آنان خوشحال میشوند.