«سراب» در اصل از مادّه «سَرَب» (بر وزن شرف) به معنای راه رفتن در سراشیبی است و «سَرْب» (بر وزن چرب) به معنای راه سراشیبی است; به همین مناسبت «سراب» به تلألؤی می گویند که از دور در بیابان ها و سراشیبی ها نمایان می شود و به نظر می رسد که در آنجا آب وجود دارد، در حالی که چیزی جز انعکاس نور آفتاب نیست.
=== قاموس قرآن ===
شیء بی حقیقت. چیز کاذب. اهل لغت گویند: زمین شوره زار که در آفتاب میدرخشد و از دور به آب میماند:. راغب گوید: آن است که در بیابان میدرخشد... و سراب در بی حقیقت بودن مثل شراب است در آنچه حقیقت دارد. طبرسی فرموده: سراب شعاعی است که در وقت ظهر آب جاری به نظر میآید. و چون در نظر بیننده مثل آب، جاری میشود لذا سراب گفته شده . راغب علت تسمیه را مرور در نظر انسان دانسته است. [نور:39]. آنانکه کافر شدند اعمالشان مانند سرابی است در بیابانی که تشنه آن را آب پندارد [نباء:20]. از این آیه بدست میآید که روز قیامت کوهها در نظر بیننده کوهاند ولی اگر به نزذیک آنها رود میبیند غباراند که کوه مینمایند که به حکم [قارعة:5] ریز ریز شده و به صورت پشم رنگین حلّاجی شده در آمدهاند. این کلمه فقط دوبار در قرآن آمده است.
کسانی که کافر شدند، اعمالشان همچون سرابی است در یک کویر که انسان تشنه از دور آن را آب میپندارد؛ امّا هنگامی که به سراغ آن میآید چیزی نمییابد، و خدا را نزد آن مییابد که حساب او را بطور کامل میدهد؛ و خداوند سریع الحساب است!