بَرَد

تکرارها: ۱

=== قاموس قرآن === (بر وزن فرس) تگرگ در اقرب الموارد آمده «البَرَدُ حَبُّ الغَمام» تگرگ را از آن جهت بَرَدْ گویند که سرد و منجمد شده ابر است (مفردات). [نور:43]، در این آیه «من جبال» بیان است از «السماء» و کلمه «من برد» احتمال دارد که بیان باشد از «الجبال» یعنی آن کوهها از تگرگ و قطعه‏های یخ تشکیل شده، و احتمال دارد که مفعول «ینزّل» باشد یعنی نازل می‏کند تگرگ را، و معنای آیه چنین است: نازل می‏کند از آسمان از کوههائی که در آن است از قطعه‏های یخ، پس آن تگرگ را با آنکه بخواهد می‏رساند و از آنکه می‏خواهد بر می‏گرداند. این آیه، صریحاً می‏رساند: در طبقات جوّ کوههائی وجود دارد که از قطعه‏های یخ تشکیل شده‏اند. علم امروز این حقیقت را روشن می‏کند: بخار آب که از دریا بر می‏خیزد به طبقه سردی از هوا وارد شده به صورت سوزنهای یخ و برگهای برف در می‏آید و کوههائی از یخ و برف تشکیل می‏دهد خلبانان به آن قسمت وارد شده و از وجود آن خبر داده‏اند. آقای مهندس بازرگان در کتاب (باد و باران در قرآن) ص 64 - 65 می‏نویسد: بارانهای طوفانی از ابرهای انباشته مطبقی می‏ریزد که... تا ارتفاعات بیش از 10 کیلومتر صعود می‏نمایند. این ابرهای جوشان و خروشان به صورت کوههائی در می‏آیند که قسمت بالای آن سوزنهای یخ و برگه‏های برف می‏شود و گاهی مملو از تگرگ است تا قبل از جنگ بین المللی اوّل که در آن زمان هواپیماها توانستند به بالای ابرها برسند و خلبانان پرده‏های بافته شده از یخ را که همان ابرهای مرتفع است مشاهده نمایند، کسی خبر از وجود یخ یا برف یا تگرگ در ابرهای آسمان نداشت در ص 138-143 درباره آیه فوق مطالب جالبی آورده و در ص 142 در ردّ توجیه طریحی می‏گوید: لطف آیه در این است که بر خلاف انتظار و توجیه طریحی، نمی‏گوید چه چیزی نازل می‏کند چون در خود ابر و در بالا یخ و تگرگ است ولی به زمین که می‏رسد ممکن است... به صورت تگرگ بماند و یا آب شود. رگبار باشد. ولی ناگفته نماند: چنان که در بالا گفتیم احتمال دارد «من بَرَد» مفعول «ینزّل» باشد وانگهی ضمیر «به» در «فیصیب به» به کلمه «برد» بر می‏گردد یعنی آن تگرگ را می‏ریزد در این صورت به سخن آقای بازرگان (آیه نمی‏گوید چه چیزی نازل می‏کند...) محلّی نمی‏ماند. مگر آنکه بگوئیم ضمیر «به» به «ما نزل» راجع است که از «ینزّل» فهمیده می‏شود. و باید چنین باشد که بیان بودن «من برد» برای «من جبال» قریب به یقین است. مخصوصاً با در نظر گرفتن حدیث ذیل. در المیزان و صافی و برهان از کافی از امام صادق از علی «علیه السلام» نقل شده: «اَنَّ اللّه عزّ و جلّ جعل السحاب غرابیل المطر تُذیب البَرزد حتی تصیر ماء لکیلا یضرّ به شیئا یصیبه و الذی ترون من البَرَد و الصواعق نقمة من اللّه عزّ و جلّ فیصیب بها من یشاء من عباده». این حدیث در مجمع البحرین «مادّه سَحب» نیز «نقمه من اللّه» نقل شده ولی آقای بازرگان آن را «رحمة من اللّه» نقل و ترجمه کرده. مناسب ذیل آیه که «یصیب به الخ» بوده باشد، «نقمة من اللّه» است. ترجمه حدیث آن است که: خداوند ابر را به منزله غربال برای باران قرار داد، یخ را ذوب می‏کند تا به صورت آب در آید تا به چیزی که به آن می‏رسد ضرر نرستاند الخ. پیداست که ابرهای گرم در اثر بادها خود را به طبقه یخ می‏زنند و آنرا آب کرده به صورت باران می‏ریزند.
۰۱۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۰سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۰سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۱سال ۲۳: ۰
نور · ۴۳

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِن جِبَالٍ فِيهَا مِن بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَن يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَن مَّن يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ

آیا ندیدی که خداوند ابرهایی را به آرامی می‌راند، سپس میان آنها پیوند می‌دهد، و بعد آن را متراکم می‌سازد؟! در این حال، دانه‌های باران را می‌بینی که از لابه‌لای آن خارج می‌شود؛ و از آسمان -از کوه‌هایی که در آن است [=ابرهایی که همچون کوه‌ها انباشته شده‌اند]- دانه‌های تگرگ نازل می‌کند، و هر کس را بخواهد بوسیله آن زیان می‌رساند، و از هر کس بخواهد این زیان را برطرف می‌کند؛ نزدیک است درخشندگی برق آن (ابرها) چشمها را ببرد!