«تَبَیَّنَت» از مادّه «تبیّن» معمولاً به معنای آشکار شدن است (فعل لازم) و گاهی نیز به معنای دانستن و آگاه شدن از چیزی آمده است (فعل متعدی) و در سوره «سبأ» متناسب با معنای دوم است، یعنی تا آن زمان گروه «جنّ» از مرگ «سلیمان» آگاه نبودند، و فهمیدند اگر از اسرار غیب آگاه بودند، در این مدت در زحمت و رنج کارهای سنگین، باقی نمی ماندند.
جمعی از مفسران، این جمله را به معنای اول گرفته اند و گفته اند: مفهوم آیه چنین است که بعد از افتادن «سلیمان» وضع جنّیان برای انسانها آشکار شد، که آنها از اسرار غیب آگاه نیستند، و بی جهت عده ای چنین عقیده ای را درباره آنها داشتند.
(با این همه جلال و شکوه سلیمان) هنگامی که مرگ را بر او مقرّر داشتیم، کسی آنها را از مرگ وی آگاه نساخت مگر جنبنده زمین [= موریانه] که عصای او را میخورد (تا شکست و پیکر سلیمان فرو افتاد)؛ هنگامی که بر زمین افتاد جنّیان فهمیدند که اگر از غیب آگاه بودند در عذاب خوارکننده باقی نمیماندند!