«أَکمَام» جمع «کمّ» (بر وزن جنّ) به غلافی می گویند که میوه را می پوشاند; و «کُم» (بر وزن قم) به معنای آستین است که دست را می پوشاند; و «کُمَّه» (بر وزن قبّه) به معنای شب کلاهی است که سر را می پوشاند.
=== قاموس قرآن ===
(به فتح اول) پوشاندن. «کَمَّ الشَّیْء کَمّاً: غَطَّاهُ وَ سَتَرَهُ» کِمّ (به کسر کاف) غلافی است که گل یا میوه را میپوشاند جمع آن در قرآن اکمام است. راغب گوید: کُمّ به ضم اول قسمتی از آستین پیراهن است که دست را میپوشاند و به کسر آن غلافی است که میوه را میپوشاند. [رحمن:11]. مراد از فاکهه میوهای غیر از خرماست و مراد از اکمام غلافهائی است که خرما در آن میشود یعنی در زمین میوه هائی است و نخل غلافدار. [فصّلت:47]. علم قیامت راجع به خداست میوهها جز به علم او از غلافهایشان در نیایند و مادگان جز به علم او حمل برندارند و نگذارند. این کلمه تنها دوبار در قرآن آمده است.
علم به قیامت (و لحظه وقوع آن) تنها به خدا بازمیگردد؛ هیچ میوهای از غلاف خود خارج نمیشود، و هیچ زنی باردار نمیگردد و وضع حمل نمیکند مگر به علم او؛ و آن روز که آنها را ندا میدهد (و میگوید:) کجایند شریکانی که برای من میپنداشتید؟! میگویند: «(پروردگارا!) ما عرضه داشتیم که هیچ گواهی بر گفته خود نداریم!»