نَكِرَهُم

تکرارها: ۱

=== قاموس قرآن === (بروزن فرس وقفل) نشناختن گویند«نَکِرَالْاَمْرِ: جَهِلَهُ» کار را ندانست. «نَکِرَ الرَّجُلَ:لَمْ یَعْرِفْهُ» یعنی او را نشناخت، انکار نیز بدان معنی است در مصباح آمده: «اَنْکَرْتُهُ اِنْکاراً» یعنی او را نشناختم. انکار به معنی عیب گرفتن و نهی کردن نیز آمده است. [نحل:83]. نگارنده گوید: انکار نوعی عدم قبول است. [هود:70]. یعنی چون ابراهیم دید دست فرشته‏ها به طعام نمی‏رسد دانست که فرشته‏اند وطعام نمی‏خورند، از آنها احساس ترس کرد. [یوسف:58]. برادران یوسف آمده و بر او وارد شدند یوسف آنها را شناخت حال آنکه او را نمی‏شناختند. * نُکْر (بروزن قفل) کار دشواریکه غیرمعروف است. [طلاق:8]. از آن شهر حساب گرفتیم حسابی شدید و عذابش کردیم عذابی سخت، عذابی که غیرمعروف بود و به نظر نمی‏آمد. [کهف:74]. آیا نفس پاکی را کشتی بی آنکه کسی را کشته باشد حقا که کار عجیب و غیرمعروفی کردی؟! * نُکُر: (به ضم - ن - ک) نیز مانند «نُکْر» است که گذشت. [قمر:6]. از آنهاروی گردان‏و منتظر روزی باش که خواننده آنها را به چیز سخت و ناشناخته می‏خواند(که شخص آن را ندیده است) * نکیر: به معنی انکار است. [شوری:47]. یعنی در آن روز برای شما نه پناهگاهی هست و نه انکاری. نمی‏توانید آنچه را که کرده‏اید انکار کنید زیرا همه چیز روشن و آشکار شده [طارق:9-10]. * [حج:44]. مراد از نکیر وانکار خدا در این آیه و نظیر آن ،عقوبت است . * «مُنْکَر:(به صیغه مفعول) ناشناخته «مقابل معروف» کارمنکر و امر منکر آن است که بقول راغب: عقل سلیم آن را قبیح و ناپسند می‏داند یا عقل در باره آن توقف کرده و شرع به قبح آن حکم می‏کند. منظور از آن در قرآن معصیت است. [آل عمران:104]. باشد از شما امتی که به خیر دعوت می‏کنندو به معروف و کارهای پسندیده (اعم از واجب و مستحب) امر و از معصیت نهی می‏کنند. شاید «من» در «منکم» برای بیان باشد نه تبعیض.
۰۱۱۳۵۷۹۱۱۱۳۱۵۱۷۱۹۲۱۲۳سال ۱: ۰سال ۲: ۰سال ۳: ۰سال ۴: ۰سال ۵: ۰سال ۶: ۰سال ۷: ۰سال ۸: ۰سال ۹: ۱سال ۱۰: ۰سال ۱۱: ۰سال ۱۲: ۰سال ۱۳: ۰سال ۱۴: ۰سال ۱۵: ۰سال ۱۶: ۰سال ۱۷: ۰سال ۱۸: ۰سال ۱۹: ۰سال ۲۰: ۰سال ۲۱: ۰سال ۲۲: ۰سال ۲۳: ۰
هود · ۷۰

فَلَمَّا رَأَى أَيْدِيَهُمْ لاَ تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لاَ تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمِ لُوطٍ

(اما) هنگامی که دید دست آنها به آن نمی‌رسد (و از آن نمی‌خورند، کار) آنها را زشت شمرد؛ و در دل احساس ترس نمود. به او گفتند: «نترس! ما به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم!»